اقتصاد اسلامی، جمالِ حکمت در رفاهِ قدسی

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ

الحمدُ للهِ الَّذی جَعَلَ المَالَ قِوامَ الحَیاهِ، لا قِوامَ النفسِ به، و نَصَبَ الرِّزقَ مِفتاحَ الشُّکرِ و عبرتَ الغُرور.

اسلام، فقرِ تحمیلی را ظلم می‌داند و منعِ نعمت را کفرانِ «فضلِ الهی».

پس اسلام با ثروت مخالفت ندارد؛ بلکه با وابستگیِ روح به آن مخالف است. میانِ تجمّلِ دنیوی و تکاملِ روحانی، تضاد نیست اگر ابزارِ نعمت، در خدمتِ شکر و خدمت باشد.

رفاه در قرآن، مقدمه‌ی شکر است، نه غفلت

«وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّکُمْ لَئِن شَکَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکُمْ»

(ابراهیم، ۷)

نگاه عرفانی به مال و ثروت

از نگاه عرفانی، زر و سیم، اگر بر دل ننشیند، برکفِ مؤمن، ابزارِ عبادت است.

جمع‌بندی حکیمانه

پس اقتصاد اسلامی، نه دعوت به عسرت است، نه تجویز اسراف؛ بلکه دعوت به رفاهِ قدسی است — زندگیِ باشکوهِ در مسیرِ حق، که هم خانه را آباد می‌خواهد و هم دل را.